را مهم‌ترين راه‌ها به سوى شناخت خدا و ايمان به او برمىشمارد . و از آن‌جا كه عقل راه استدلال و ترازوى حسن و قبح مىباشد ، لذا صحيح نيست عقل را تعطيل كرد و به اوهام و خرافات پناه برد ، و يا احكام و امور را بر راه‌هاى غيرعملى و غير واقعى بنا نمود . از اين رو ، مسأله استخاره مطرح مىگردد كه بهوسيله قرآن و تسبيح متداول است ، و افراد زيادى را مىيابيم كه بر آن تكيه مىكنند و عقول خود را به واسطه استخاره تعطيل مىكنند ، و با حديث رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) كه فرمود : « إِعْقَلْ وَتَوَكَّلْ » ) « 1 » مخالفت مىنمايند . مطلب ديگر اين‌كه از نظر علمى دانه‌هاى تسبيح ، به هر حال يا زوج هستند يا فرد ، يعنى از قبل معلوم است كه حكم استخاره يا منفى است يا مثبت ؛ اين مسأله در مورد آيات قرآن نيز صادق است و چون سياق و معنايشان واضح است ، نمىتوان امر يا نهى آن‌ها را به‌دست آورد . نظرتان درباره استخاره متعارف نزد عوام الناس چيست ؟ بهويژه كه آنها براى استخاره به روحانيون و پيرمردان مراجعه مىكنند ، و اين پديده موجب مىشود عقل با مجوز دينى كنار گذارده شود . نظرتان درباره استخاره ذات الرقاع چيست ؟ آيا اين استخاره از معصومين ( عليهم السلام ) وارد شده است ؟ و آيا جايز است كه سرنوشت كارها مثلا ازدواج به اين استخاره متوقف باشد ؟ نظرتان درباره تفسير كسى كه مقصود از استخاره را دعا و تضرع به سوى

--> ( 1 ) . بينديش سپس توكل كن ؛ عوالى اللئالى ، ج 1 ، ص 75 .